De Bioscoopervaring: Op het moment dat je een stap op de rode loper ze, waan je, je een belangrijke gast. Je komt de hal in en kijkt naar de enorme trap, die je over enkele momenten gaat beklimmen. Maar voordat je die richting op gaat, rest er een belangrijke vraag. “Welke film had u willen zien?” vraagt de vriendelijke baliemedewerkster. “Hmm, Fighting, doe maar,” zeg ik. Het kaartje wordt geprint en ik loop verder.

In de zaal zit alleen nog maar een stelletje op de achterste rij. Ik ga twee rijen voor hun zitten, genoeg plaatsen. De reclames zijn voorbij en ook de voorfilmpjes zijn op het eind. Ik hoor geklapper van de deur. Op dit moment was het niet verkeerd geweest om Jurrasic Park muziek eronder te zetten. Drie mensen komen binnen gelopen. En als journalist neem je mensen in je op, om ze te later te beschrijven. Als volgt: Ma Tokkie, jaartje of 35, fors, blond haar, al-a-mijn-haar-ziet-geen-borstel-kapsel. Daarna Oma Tokkie, jaartje of 65, fors, inclusief grijs haar en een wandelstok. Pa Tokkie, jaartje of 35, bierbuik, vies leren jasje met vlekken en enkele haren die nog niet door de stress of ouderdom zijn uitgevallen.

Hoewel mijn aandacht in het begin meer bij de film was, dan bij deze mensen. Veranderde dat op het moment dat ze achter mij plaats namen. Een eau de  cologne lucht die niet te harden was, drong mijn neusgaten in. Als dit de hele film zou duren, dan was flauwvallen echt noodzaak. Het eerste kwartier was film kijken geen probleem. Daarna overstemde het gekraak van chipszakken het geluid. In mijn gedachten zorgde ik ervoor dat mijn focus op de film lag en al het andere geluid maar negeerde. In mijn meest relaxte film-kijk-positie zat ik daar. Onderuit gezakt in de bioscoopstoel, voeten op de rugleuning van de rij voor mij. Ach, er zit toch helemaal niemand op de rijen voor mij.

Even later kijk ik naar rechts. Twee paar schoenen hangen ook over de rugleuning, een halve meter van mij vandaan. Fris is anders. Ik haal mijn schouders op, ik doe het ook. Dus er iets van zeggen kan ik niet. Mijn ogen blijven mijn ooghoeken opzoeken. Achter mij zit de man, daarnaast oma en daarnaast de vrouw. Inmiddels heeft de vrouw haar schoenen verruild voor een paar blote voeten. Des te lastiger is het voor mij, om nog enigzins te focussen op de film. Gadverdamme. Even later heeft ook oma haar schoenen uitgedaan. Slechts een halve meter van mij vandaan liggen twee paar blote voeten. De bibbers lopen over mijn rug. Als een krijt over het schoolbord, veranderd mijn huid in kippenvel. In mijn hoofd wordt een hevige discussie gevoerd. Ga je er wat van zeggen of houd je je mond en sla je jezelf op het einde van de film voor je hoofd, omdat je er niets van gezegd hebt.

Ik besluit er wat van te zeggen. Voorzichtig draai ik me om. En vraag op mijn beleefdste toon: “Mevrouw, kunt u misschien uw schoenen weer aan doen, ik vind dit niet zo fris.” Waarop zij antwoord: “Ze zijn gewassen, hoor.” “Ja, dat kan, maar ik vind dit toch onfris”, stamel ik. “Dan ga je toch ergens anders zitten”, sneert mevrouw. “Ho, eens even, ik zat hier eerder, dan gaat u toch verderop zitten.” “Dan dien je maar een klacht in”, met die woorden beeindigd de vrouw onze woordenwisseling. Een klacht indienen is hopeloos, ik zie deze toch nooit meer. Ik wil niks van de film missen en twee paar blote voeten naast mijn hoofd, is niet mijn ideale filmavond. Vloekend schuif ik een paar rijen naar voren.

Bij het verlaten van de zaal, draai ik me nog een keer om,  om de tokkies goed in me op te nemen. Het wordt een blog, en de beschrijving van de mensen moeten wel waarheidsgetrouw zijn. Oma ziet me en zwaait nog even. Na een laatste gebaar, verlaat ik de bioscoopzaal. Ach, oma haalt me nooit meer in. Met een diepe zucht, loop ik de bioscoop uit. Dat tuig zie ik voorlopig niet meer terug.

Wanneer de paus doodgaat. Worden alle bisschoppen opgeroepen om een nieuwe paus te kiezen. Dan wordt er ontdekt dat de Iluminati weer bezig is. Deze wetenschappelijke groep is al eeuwenlang in oorlog met de katholieke kerk.

Wanneer vier bisschoppen, die voor het pausschap in de strijd zijn, door de Illuminati worden ontvoerd, wordt  Robert Langdon (Tom Hanks) ingeschakeld. Als hooggeleerde in religeuze symboliek, is hij de aangewezen persoon. Langdon krijgt dit keer hulp van wetenschapper Vittoria Vetra, wiens wetenschappelijk project is gestolen en Vaticaanstad bedreigd.

Het Berini mysterie, spannender dan de Da Vinci Code. In deze film wordt je tenminste echt deaud gegooid met lijken. Een race tegen de klok. Waar er elk uur  weer iemand dood gaat. Met een spannende ontknoping. Ewan McGregor schittert in zijn rol, als dubbelspion. Het liefdesverhaal mist, maar dat is zeker niet schadelijk.

Filmwink’s Rating:

De film start met een benzineroof. Waar enkele tanks worden gejat, terwijl meneer de vrachtwagenchauffeur gewoon doorrijdt. Niks in de gaten. Tot het moment dat alles misgaat. De truck gaat slingeren en rijdt richting de rand van het ravijn. Dominic Toretto (Vin Diesel) probeert zijn vriendin Letty (Michelle Rodriguez) te redden. En bam, de toon van de film is gezet.

Dominic moet vluchten, omdat hij nog steeds gezocht wordt voor de aanklacht in film 2. Wanneer zijn vriendin Letty hem wil helpen, wordt zij vermoord. Hij zint op wraak. Hij probeert racer te worden voor de man die zijn vriendin heeft vermoord.

Brian O’Connor, FBI-agent (Paul Walker), bekend van deel 1 en 2, is op zoek naar de beruchte drugshandelaar Campos. Zijn zoektocht zorgt voor wilde achtervolgingen over marktplaatsen en in gebouwen, een soort Jason Bourne-ervaring. Ook hij wil racer voor Braga worden, om het hele drugszaakje op te kunnen rollen. De ‘vrienden’ ontmoeten elkaar bij een race. En strijden om één plek om racer te worden voor Braga. Dit lukt Dominic, Brian vind een andere manier. De racers moeten drugsritjes maken. Vanaf Mexico, door een geheime ondergrondse gang, komen ze in Amerika. Waar de racers na aflevering van het pakketje worden doodgeschoten. Dominic en Brian kunnen vluchten met een hummer vol heroine.

Tijdens een gelduitwisseling voor de heroine, komen ze erachter wie de echte Braga is. Hij vlucht naar Mexico. Brian en Dom halen Braga naar Amerika, dus een vette autoachtervolging is wat volgt. Uiteindelijk is iedereen afgeknald of gecrasht. En schiet de FBI te hulp.

Dominic moet tercht staan voor zijn daden in de voorgaande films en krijgt 25 jaar. Toch eindigt de film met een happy end. Brian en Mia Toretto (Jordana Brewster) worden uiteindelijk een stelletje. In de laatste scene word Dominic op een gevangenisbus geladen. Brian, Mia en anderen komen met de auto om de gevangenisbus te onderscheppen. Dus ze leefden nog lang en gelukkig.

Waar film nummer twee in de reeks ophield, gaat het hier verder, enkele jaren later. Deel drie Tokyo Drift, wordt gewoonweg niet meegeteld.

De actie in de film is geslaagd. De autoraces, gevechten, schietpartijen. Maar meer ook niet. Een liefdesverhaal is er, maar niet spectaculair. Ook word je het gauw zat om continu vrouwen met ontzettend korte rokjes over het scherm te zien paraderen. Vermakelijk, maar niet speciaal.

Filmwink’s Rating:

De film start met een kijkje in het verleden. Waar een berucht papiertje met getallen zijn weg vindt naar een tijdcapsule. Wanneer zoon Caleb Koestler (Chandler Canterbury) een envelop uit de tijdcapsule krijgt, starten de stemmetjes in zijn hoofd en begint hij vreemde mannen te zien . Vader John Koestler (Nicolas Cage) is ongerust. Per ‘toeval’ ontdekt hij een patroon in het briefje met nummers. Ze geven de datum, plaats en aantal doden aan.

Er zijn nog maar enkele data over. De film begint pas goed als John daadwerkelijk bij de rampen aanwezig is. Totaal onverwacht staat hij bij de vliegtuigramp op de snelweg. En stapt hij uit om informatie te vergaren van een gebeurd ongeluk voor zijn neus. Wanneer een vliegtuig opeens zijn auto en enkele anderen schept. Wanneer John de passagiers gaat helpen, hangt er een grimmige sfeer. Slachtoffers met brandwonden die door explosies alsnog sterven. Hij tilt mensen uit wrakken en probeert het vuur te doven. Deze scene moet de chaos aantonen van een ongeluk. Maar wordt alleen maar irritant door de vele schokkende beelden. Waarvan ik althans spontane hoofdpijn kreeg, Het nooduitgangbordje was een welkome afwisseling. Maar zeker mooi in elkaar gezet.

De actiescènes zijn goed gemaakt. Ook de metrobotsing zorgt voor vele spanning. De film is geloofwaardig totdat het laatste getal wordt besproken. Daarvoor zoekt hij familie van het meisje die voor het briefje in de tijdcapsule heeft gezorgd. Als ze samen op onderzoek gaan, duiken er steeds meer zwarte stenen op. Ook het achterkleinkind blijkt stemmetjes te horen en enge mannen te zien. Dit zorgt voor spooky momenten. Het einde zeer verrassend. Wanneer de twee kinderen worden gekidnapt gaat vaderlief achter ze aan. En vind de kids op een afgelegen locatie in het bos. Daar wordt de reden achter de stenen, vreemde mannen en stemmetjes duidelijk. De kinderen zijn uitverkoren om met wat aliens de ruimte in te vliegen. Terwijl de hele wereld vergaat. En als een soort Adam en Eva weer te beginnen.

Hoewel de film mooi in elkaar is gezet met special effects en de rampen ervoor zorgen dat je meeleeft. Dit maakt mij geen fan van science-fiction en vind ik het ongeloofwaardig op het moment dat de aliens te voorschijn komen. Toch raad ik iedereen aan om de vliegtuigrampscene te aanschouwen. Dat is wel geweldig materiaal.

Filmwink’s Rating:

Een blik, een gebaar of gewoon een uitspraak verkeerd geïnterpreteerd. Al  heel lang gaat het daar fout tussen man en vrouw. Herkenbare situaties worden in de film ‘He’s just not that into you’ dan ook uitvoerig besproken.  Men nemen een groepje single vrouwen, een paar single mannen, een paar stelletjes samengevoegd in een film die bol staat van alle fouten die in je liefdesleven van toepassing zijn. De sterrencast zorgt voor een goede verhaallijn en de hilarische situaties.

Daten is moeilijk, maar een relatie onderhouden is nog lastiger. Wat als je iemand leukers tegen komt. Of jij wilt trouwen en de ander niet. Toch heb je bij een relatie wat zekerheid. Daten in deze tijd, is daten met zoveel technologieën. Zoals Mary Harris (Drew Barrymore) haar dates vind via Myspace. En uiteindelijk haar relatie met telefoon, voicemail, sms, mail, Myspace en Facebook bij moet houden. Technologie staat toch niet voor alles.

Hilariteit alom als Gigi (Ginnifer Goodwin) zichzelf opdringt aan Kevin (Justin Long), die haar relatieadvies geeft, maar niet geïnteresseerd is. Totdat hij opeens de onzekere persoon wordt en avonden doorbrengt, naast de telefoon.

Een film in de stijl van Love Actually, Crash en Kicks, waar de verhaallijnen elkaar ook kruisen. Er zitten enkele zwakke momenten in de verhaallijn, toch weet Regisseur Ken Kwapis het overzicht te houden.  De theorie dat iedereen via zes personen verbonden is met iedereen op deze aardbol, komt in deze film zeker aan bod. Elke rol heeft als familie, vrienden, date of collega met elkaar te maken.

Ook al brengen de zoektocht naar de perfecte liefde, een hoop sores met zicht mee. Het loop niet voor iedereen goed af. Het happy einde is zeer voorspelbaar. Met de gedachte, er is nog hoop, verlaat ik met een glimlach van oor tot oor de bioscoopzaal.

Filmwink’s Rating: